Discussies over reuzeninktvis

De 14e bijeenkomst van de South Pacific Regional Fisheries Management Organization (SPRFMO) wordt van 2 tot 6 maart gehouden in Panama City. Deze bijeenkomst is van cruciaal belang voor de toekomst van de grensoverschrijdende visserij op volle zee, met name voor de reuzeninktvis (Dosidicus gigas), de meest voorkomende koppotigen op aarde.

Sinds de oprichting in 2012 heeft de SPRFMO een duidelijke missie gehad: het behoud en het duurzame gebruik van hulpbronnen binnen zijn rechtsgebied garanderen door middel van een preventieve aanpak. De daadwerkelijke prestaties waren echter twijfelachtig. Het geval van horsmakreel dient als voorbeeld. Ondanks de al lang bestaande visserij-van Peru op horsmakreel, voornamelijk voor menselijke consumptie, ontving Peru uiteindelijk slechts een quotum van 2%, wat een weerspiegeling was van onvoldoende overheidsoptreden en een beperkte onderhandelingsmacht. Deze bijeenkomst in Panama biedt een kans om herhaling van deze fout te voorkomen.

Tijdens de bijeenkomst worden negen voorstellen besproken met betrekking tot het behoud en beheer van reuzeninktvissen. Momenteel bevindt de reuzeninktvisvisserij op volle zee zich in een ongereguleerde staat van ‘open toegang’, waarbij zowel vangstquota als duidelijke regels ontbreken. Dit staat in schril contrast met het strikte beheer van binnenlandse ambachtelijke vissersvaartuigen door Peru en Chili binnen hun jurisdictiewateren. Deze oneerlijke asymmetrie in de regelgeving is een van de grootste tekortkomingen van het internationale visserijbeheersysteem in de Stille Zuidzee.

Van deze voorstellen valt er één op vanwege de politieke en technische betekenis ervan: het vaststellen van jaarlijkse vangstquota op basis van de historisch gemiddelde vangst van diep-zeevloten. Dit initiatief is volledig in overeenstemming met de voorzorgsbeginselen zoals uiteengezet in de Convention on the Management of Fisheries in the South Pacific Region (SPRFMO) en de FAO-richtlijnen. Als het wordt aangenomen, zou het een verschuiving in het visserijbeheer markeren van willekeurige exploitatie naar op wetenschap-gebaseerd beheer. Vooral als het gaat om soorten met enorme populaties, zoals de reuzeninktvis, is het moeilijk uit te leggen waarom de implementatie van een verplicht beginsel vertraging heeft opgelopen.

De urgentie van dit debat is evident. Op volle zee is een Aziatische vloot met een enorme vangstcapaciteit actief, waarbij de vangsten buitensporig toenemen en zelfs de vangsten van Peru in de afgelopen jaren, zoals in 2024, overtreffen. Deze groei heeft aanleiding gegeven tot bezorgdheid binnen het Wetenschappelijk Comité van de SPRFMO, dat heeft gewaarschuwd voor de risico's van voortzetting van de onbeperkte visserij gezien tekenen van stress in de visbestanden.

In deze context is de rol van de Peruaanse regering onmisbaar. Peru heeft niet alleen een legitiem belang in deze zaak, maar draagt ​​ook een historische verantwoordelijkheid. Peru is consequent een van de landen geweest die de ontwikkeling van deze visserij krachtig ondersteunen, gebaseerd op een kleine vissersvloot die gestaag op weg is naar formalisering en duurzame ontwikkeling. Het verdedigen van deze inspanningen op het internationale toneel is geen diplomatiek gebaar, maar een verplichting van de regering jegens de duizenden gezinnen die afhankelijk zijn van deze hulpbron.

De verantwoordelijkheid wordt echter gedeeld. De drie kuststaten Ecuador, Peru en Chili moeten eensgezinder optreden, iets wat nog niet is bereikt. Het is onvermijdelijk dat de rol van het Permanent Comité voor de Stille Zuidzee (CPPS) in twijfel wordt getrokken. De commissie, opgericht om de regionale visserijbelangen te beschermen, is er niet in geslaagd een leidende rol te spelen of een gemeenschappelijk en effectief standpunt te formuleren in fora zoals de South Pacific Regional Fisheries Management Organization (SPRFMO).

Op dezelfde manier moeten andere leden-de Verenigde Staten, de Europese Unie, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Korea, Panama en anderen- ook onderzoeken of hun uitspraken over het handhaven van de veiligheid op volle zee en de mariene duurzaamheid consistent zijn met hun politieke beslissingen.

De bijeenkomst in Panama zal geen gewone bijeenkomst zijn: het zal een cruciaal moment zijn voor de Regionale Organisatie voor Visserijbeheer in de Stille Zuidzee om haar intenties te demonstreren-of ze nu echt toegewijd is aan het beheer van de visserij op volle zee of gewoon toekijkt op de slinkende hulpbronnen.